جویا باش ، دلنوشته های یک پدر

سکوتی در این قاب دل لانه کرد ...

نگاهی غریب خانه ویرانه کرد ...

در این دشت ِ پر گل پر از لاله ها ...

خیال خیالت چه خوش خانه کرد ...

به دستان پر مهر کنون باغبان ...

کویر را پر از بوی ریحانه کرد ...

ز بوی بهار و ز مهر و وفا ...

زمین در زمان مهر به مهرانه کرد ...

بیا و نگر ماه در این نیمه شب ...

که ویرانه را خوش چو کاشانه کرد ...

به نور دو چشمان چون مه جبین ...

چو مستان ِ میخانه ، مستانه کرد ...

سیاهی فرو شست ز مهر و سپهر...

به گوش دل آغاز شعرانه کرد ...

صبا برد به گوش کویر داغ نخل ...

که داغ و درفش قصه ، افسانه کرد ...

شنو ای فلک ، راز دلهای مست ...

که دل را به دل جام و پیمانه کرد ...

گذشت گر ز تقریر و تقدیر کنون ...

مقدر ببین گر که ، جانانه کرد ...