جویا باش ، دلنوشته های یک پدر

به وقت پگاه ، نور خورشید و ماه ...

زمین و زمان غرق رقص و سماع ...

به وقت پگاه ، رقص خورشید و ماه ...

به هنگامه ی پرتو افشانی اندر پگاه ...

به دشت و دمن بلبل ْ آوازه خوان ...

سرود گلستان و مرغان و وقت صباح ...

به صحرای پر گل ، سپهر آسمان ...

دو چشمان خورشید کنون مانده راه ...

به صبح و به ظهر و به شب در افق ...

هوا ابر و باران و خورشید و ماه ...

به لیلی و مجنون و آواز و نی ...

چو شب زنده داران به وقت پگاه ...

دو صد جام می در کف ساقیان ...

یکی مطرب و رقص شعر در نگاه ...

به وقت سحر ، شعر ناب غزل ...

یکی شاعر و حرف دل با نگاه ...

چو گویند حدیث از دل پر ز درد ...

سکوت و دل و ناله و درد و آه ...