جویا باش ، دلنوشته های یک پدر

دم کن چای مهربانی را ...

دم کن چای که از طعم نسکافه ها من خسته ام ...

دم کن چای در قوری مهر و وفا ...

آخ که از نسکافه ها رنجیده ام ...

آتشی بر پا کن در سماور با غرور ...

آه که من از طعم نسکافه ها خسته ام ...

دم کن چای و بگو با من نشین ...

آری آری از همه نسکافه ها من خسته ام ...

لحظه ای آرام نشین ، چای را بریز در ظرف دل ...

تو ببین راستی که از نسکافه ها من خسته ام ...

طعم چای مهر و خندانت کجا ، این طعم تلخ ...

بدجور از تلخی نسکافه ها من خسته ام ...

تا بخندی و بریزی چای داغ در لحظه ها ...

شاد شادم از تلخی نسکافه ها من جسته ام ...

اخم نکن گر چای میریزی به طعم مهر و ماه ...

واقعا از تلخی نسکافه ها من خسته ام ...

طعم چای و زنجبیل و خنده های روبرو ...

خسته ام ، از تلخی نسکافه ها من خسته ام ...

زیر نور ماه و خورشید چای میریزی به مهر ...

ای عجب از تلخی نسکافه ها من خسته ام ...

در طلوع و در غروب دم کن تو چای با عطر هل ...

تو که میدانی چقدر از تلخی نسکافه ها من خسته ام ...

تو بخند و چای دم کن ، چای بریز در استکان ...

وای که از تلخی نسکافه ها من خسته ام ...

ناز و اطوار و ادا و عشوه ها با طعم چای ...

زیر گوشی باز بگم از تلخی نسکافه ها من خسته ام ...

بوسه ی باد صبا بر گونه ی سجاده ها ...

عطر دارچین عطر چای ، از تلخی نسکافه ها من خسته ام ...

دم کن چای چای بریز با خنده های زیر لب ...

خسته ام ، از تلخی نسکافه ها من جسته ام ...

با گل و ریحان و چای و طعم شیرین عسل ...

داغ داغ چای آه از تلخی نسکافه ها من خسته ام ...

دم کن چای را بریز در جام می ...

تلخی جام شراب از تلخی نسکافه ها من خسته ام ...