جویا باش ، دلنوشته های یک پدر

مَا یَفْتَحِ اللَّهُ لِلنَّاسِ مِن رَّحْمَةٍ فَلَا مُمْسِکَ لَهَا وَمَا یُمْسِکْ فَلَا مُرْسِلَ لَهُ مِن بَعْدِهِ وَهُوَ الْعَزِیزُ الْحَکِیمُ ( فاطر : ۲ )

هر رحمتى را که خداوند (به روى) مردم بگشاید، بازدارنده ‏اى براى آن نیست، و هر چه را خداوند دریغ دارد، پس غیر او فرستنده ‏اى براى آن نیست، و اوست عزیز و حکیم...

و کفی بالله ...

و‌براستی خدا کافیست ...

پ ن ...

خیلی وقت ها ، آدما دیر به هم می‌رسند ...

دیر یا خیلی دیر و وقت نیست ...

گاه نیز بعضی آدمها زود به هم می‌رسند ...

زودتر از زود و ناپخته و خام و نابلد ...

و اندک آدمایی هم بموقع میرسند به هم ...

خیلی کم و‌ معدود ...

آنان که بوقت رسیدند ، فبها ...

کسانی که دیر رسیدند ، ناگهان زود دیر شد و ...

و کسانی که زود رسیدند ، باشد که شاید بوقتش در مسیر هم مسیر شوند ...

کافیست خدا بخواهد ...