ماه تابان مرا دوش کسی دید ، ندید ...

گل بوستان مرا دوش کسی دید ، ندید ...

ماه من چشم براه بود و منم چشم براه ...

ماه و مهتاب و زمین را کسی دید ، ندید ...

زندگی زیباست و دیروز و فرداست همین ...

تلخ و شیرین و سخت و آسان ست ، یقین ...

تلخی و شیرینی و سختی و آسانی را ...

همه را در نظر یار چه زیبا ، کسی دید ، ندید ...