انسان موجودی ست ناشناخته ، حتی برای خودش ...

انسان ناشناخته ترین موجود در عالم هستی ست تا جایی که واقعیت و ماهیت واقعی انسان بر انسان پوشیده هست ...

انسان معجونی ست از قوای عقل ، ذهن ، احساس ، عاطفه ، جسم ، روح و خیال و تخیل و ...

پرداختن به یک جنبه و غافل شدن از مابقی قوای انسانی ، یکنوع رشد تک بعدی و ناقص هست ...

در این میان قرن‌ها ،شاید از آغاز خلقت بشر همواره بحث مقابله ی دل ( قلب ) و عقل مطرح بوده و هست ...

بنظر دل و عقل مکمل همدیگرند نه در تضاد و تنازع ...

اینگونه نیست که بقای یکی مستلزم نابودی دیگری باشد ...

یا حاکمیت یکی بمعنی محکومیت آن یکی باشد ...

اعتقادم بر این ست که همزیستی عقل و قلب مانند همکاری پا و دست هست یا چشم و دست و پا و ...

برای چیدن میوه ، با چشم میبینیم و با پا بسوی درخت ( بالای درخت ) می‌رویم و با دست میوه را می چینیم و ...

گاه نگاه برخی به دل و عقل نگاه عاقل اندر سفیه هست ...

یا نگرشی همچون تقابل جهل و دانش ...

تضاد باطل و حق ...

کفر و ایمان ...

شیطان و فرشته ...

ظلمت و تاریکی با نور و روشنایی ...

گمراهی و هدایت ...

تصورم این ست که همراهی قلب و عقل بتناسب نقش و جایگاه و کارکردشان ، یک سازندگی رو به تکامل و رشد موزون و همه جانبه هست ...

انسانیت انسان به عشق ست و درست زندگی کردن ...

با عقل نمیتوان عاشق شد چنانچه که با قلب نمیتوان اندیشید ...

انسان چگونه موجودی ست ؟

عاقل محض ؟

عشق مطلق ؟

راه سخت و دشواری ست در پیش گرفتن مراسم محاکمه و برپا کردن محکمه و محاکمه ی قلب ( دل ) و عشق و عاشق و عاشقی و عاشق شدن و رای برائت صادر کردن از عشق و مذمت و محکومیت و شکست دل ...

آدمی نه سنگ و چوب و آهن ست و نه یکسره قلب و احساس و شعر و غزل ...

حریم دارد دل و حرمت دارد عقل ...

حریم و حرمت هر یک ، نافی و در تضاد با حریم و حرمت دیگری نیست ...

شاید اینگونه بتوان تصور کرد دو ریل راه آهن که در امتداد هم از ابتدا ( مبدأ ) تا انتها ( مقصد ) لازم و ملزوم یکدیگرند ...

بودن هر یک عامل بقا و ایفای نقش دیگری ست ...

بدون هر کدام ، قطار انسان نه حرکتی دارد و نه رسیدن به مقصد برایش متصور ...

چشم ها را باز کنیم و با دو چشمانی باز نظاره کنیم ...

نه چشمها را ببندیم بر حقایق عالم هستی و نه با یک چشم ببینیم حقیقت انسانی انسان را ...

اگر گفت چشمها را باید شست ، جور دیگر باید دید ...

هر دو چشم را باید شست ، هر دو چشم را باید نبست و با دو چشم باز و شسته ، جور دیگر دیدن را آغازیدن لازم ست ...

اگر گفته شده ، عقل دقت و سرعت میدهد و ایمان جهت ...

باید گفت دل ( قلب ) جایگاه ِ جهت و عقل ابزار سرعت و دقت در رسیدن به مقصد نهایی انسان ست ...