ای خواب تو چرا ز من گریزی ...

چون برگ خزان ز من بریزی ...

این عمر همه فتاده در باد ...

یک روز خوشش برفته از یاد ...

هر لحظه عذاب و درد بیشتر ...

بی وقفه عتاب و زخم نیشتر ...

شاید که عذاب ِ هر گناهم ...

از جرم و خطای خود ، عذابم ...

هر دَم بخودم چو مار بپیچم ...

در عالم ِ نیست چو هیچ ِ هیچم ...

از لطف و عطای رب نشان کو ...

در عالم ِ نیست نشان ز من جو ...

با خود سخنم چو می پرستان ...

گویم به خودم هوای مستان ...

من مست و خموش و پُر ز دردم ...

چون برگ خزان همیشه زردم ...

شاید که شود زمان پرواز ...

هنگامه ی رفتن و سر آغاز ...

یا رب به خودت ، رهایی ام ده ...

سر منزل من ،  نهایی ام به ...