ای که صاحب مژگان شوخ و چشم سیاهی ...

بیا که بی تو همه پوچم و رو به تباهی ...

همه عمر و وجود و هستی ام را تو ربودی ...

به غمزه و ناز و عشوه و به نگاهی ...

ز نور نگاهت همه آتش ست شمع وجودم ...

که بی تو خانه ی عمرم خموش و سیاهی ...

ز صبح خروس خوان تا غروب خورشید ...

ز دلتنگی نشسته ام که گذر کنی تو ز راهی ...

به دشت و کویر تنهایی ز دلتنگی ِ غریب ...

امید که بنوازی دل ِ غمین ، به نگاهی گه‌گاهی ...