جویا باش ، دلنوشته های یک پدر

پرنده وقتی باد میوزه ، بال بال میزنه ، بال و پر میزنه ، نسیم که می‌افته زیر بال و پرش ، حس سبکی می‌کنه ، حس دلتنگی می‌کنه و دلش میگیره واسه پریدن ...

یادش میاد دلش می خواد نمونه ، بره ...

بودن و پایبندی را دوست نداره ...

موندن براش حس قفس داره ...

ذهن و دل آدمی هم همینه ...

دنبال آزادی می گرده ...

حس خفگی می‌کنه از موندن ...

مثل پرنده ، سایه سار درخت را هم برای همیشه نمی‌خواد ، چون پایبندی ایجاد می‌کنه ...

نمی‌خواد لونه و آشیانه روی یک درخت داشته باشه واسه همیشه ی عمر ...