" وبا " و " عبا "

شنیدم که رندی، به عهدِ قدیم
بیامد به نزدیک شخصی حکیم

   بگفتا تو مردی جهاندیده‌ای
  در اقصای عالم، تو گردیده‌ای

     بفرما که در بینِ نوع بشر
   چه دردی بُود بدتر و پر خطر

  شنیدم که آن شخصِ نیکو نهاد
   جوابِ سوالش، بدین گونه داد

       بگفتا که در بینِ نوع بشر
     دو بیماریند، پُر ز شرّ و خطر

    " وبا " هست اول، بلایی قَدَر
    فتد همچو آتش، به نسل بشر

و بعد از " وبا " دردِ دیگر "عباست"
که خود عامل درد و رنج و بلاست

   چو شیطان، به زیر عبا پا نهاد
   عبا گشت، کانونِ جهل و فساد
   
    عبا را کنون، پرچم جهل دان
    فساد و جهالت، بزیرش نهان

    چو حاکم شود بر دیاری عبا
   در آن نشنوی، غیر صوت عزا

      وبا و عبا مثل یکدیگرند
   که در آفرینش ز یک گوهرند

    وبای جهالت، ز زیر عباست
که خود منشاء درد و رنج و بلاست

    امان از "عبا" و امان از "وبا"
      که شد ملت ما بدان مبتلا

                                                      ایرج میرزا