جویا باش ، دلنوشته های یک پدر

قبول دارید ؟!

آدم در هر سنی هم که باشد یکی را می خواهد ...

یکی که بشه باهاش هم حس باشه ...

یکی که هم زبونی کنه باهاش ...

یکی که بشه باهاش هم دلی کنه ...

یکی که برایش بچگی کند و بدون هیچ ترسی ، خودش باشد..

آدم هر چه قدر هم که قوی و مغرور باشد ،

در درون شکستنی ست ...

دلش می خواهد یکی را داشته باشد...

که تمام ضعف هایش را توی آغوشش بیندازد

و از شر بی رحمی های دنیا ، به دستان گرمش پناه ببرد !!!

یکی که بشنود تمام غصه و دردهای انکار شده اش را

و حتی نشنیده و‌نگفته اش را ...

برایش تعریف کند و آرام بگیرد ...

تا کجا می شود قوی بود ؟!!

تا کجا می شود ادای آدم بزرگ های بی درد را در آورد؟!!

تا کی می شود بدون یک عشق بی قید و شرط، زنده بود و نفس کشید ؟!!

آدم نیاز دارد یکی را داشته باشد ؛

یکی که بی منت ، هوای بغض های یواشکی اش را داشته باشد ...

که بشود برایش با خیال راحت دلبری کرد ...

جایی که نه از قضاوت خبری باشد ، نه از دلزدگی !!!

آدم بدون عشق می میرد !!!

باید یکی باشد ...

یکی که با همه جهان ، فرق داشته باشد...

کسی که بتونی بهش بگی ...

یکی که بی دغدغه زیر گوشش بگی ...

ممنونم ... ولی نیست ... کجاست 🌹

حکیمی گفت ، ....اینجا نیامد ...